ابوموسی جابر بن حیّان کیمیاگر و دانشمند بزرگ ایرانی، پدر علم شیمی و از مترجمان دارالحکمه و ملقب به پدر علم شیمی .
ابوموسی جابر بن حیّان کیمیاگر و دانشمند بزرگ ایرانی، پدر علم شیمی و از مترجمان دارالحکمه و ملقب به پدر علم شیمی .
جابر بن حیان (۱۰۲–۱۹۹ هـ.ق) دانشمند، کیمیاگر و فیلسوف ایرانی بود که به دلیل دستاوردهای گستردهاش در شیمی به «پدر علم شیمی» شهرت یافته است. او از اعضای برجستهٔ دارالحکمه بغداد و یکی از فعالان نهضت ترجمه در عصر خود بود. به جابر بن حیان بیش از ۶۰۰ اثر علمی نسبت داده شده است که حدود ۲۱۵ کتاب از آنها همچنان موجود است. او با مطالعهٔ طبیعت و مشاهدهٔ فرآیندهای تبدیل مواد، فلسفهٔ علمی خود را پایهگذاری کرد و معتقد بود شیمیدان میتواند با تجربه و آزمایش همانند طبیعت عمل کند و مواد را به شکلهای مختلف تبدیل نماید. از جمله دستاوردهای او در آزمایشگاه، استخراج و ترکیب مواد شیمیایی، شناخت فلزات مانند قلع، آهن، طلا، مس، جیوه و نقره و تهیهٔ انواع اکسیرها بود. آموزههای او تاثیر قابل توجهی بر علم شیمی در قرون بعد داشت و روشهای تجربی او پایهٔ علم شیمی مدرن شد. در منابع تاریخی ذکر شده که جابر شاگرد امام صادق (ع) نیز بوده و بسیاری از آموزههای فلسفی و علمی خود را تحت تأثیر تعلیمات ایشان دریافت کرده است.
جابر بن حیان بیش از ۶۰۰ اثر علمی نوشته است که حدود ۲۱۵ کتاب از آنها باقی مانده است. آثار او شامل کتابهایی در زمینه شیمی، فلسفه، پزشکی و کیمیاگری است و بسیاری از آنها به زبانهای مختلف ترجمه شدهاند.
او انواع اکسیر مفرد و ترکیبی تهیه میکرد و توانست روشهای تقطیر و استخراج مواد شیمیایی را توسعه دهد. همچنین فلزات مختلف مانند قلع، آهن، طلا، مس، جیوه و نقره را بررسی و خواص آنها را توصیف نمود.
جابر بر این باور بود که همانطور که طبیعت اشیاء را به یکدیگر تبدیل میکند، انسان نیز با تجربه و آزمایش میتواند همان کار را انجام دهد. او تأکید داشت که علم باید بر پایه مشاهده و تجربه باشد و نه بر اساس حدس و گمان.
جابر بن حیان با تأسیس روشهای تجربی در شیمی، مسیر علم شیمی مدرن را هموار کرد و تأثیر او بر علم و فلسفه در ایران و جهان تا قرنها بعد ادامه یافت.
ابوموسی جابر بن حیّان کیمیاگر و دانشمند بزرگ ایرانی، پدر علم شیمی و از مترجمان دارالحکمه و ملقب به پدر علم شیمی .
جابر بن حیان (۱۰۲–۱۹۹ هـ.ق) دانشمند، کیمیاگر و فیلسوف ایرانی بود که به دلیل دستاوردهای گستردهاش در شیمی به «پدر علم شیمی» شهرت یافته است. او از اعضای برجستهٔ دارالحکمه بغداد و یکی از فعالان نهضت ترجمه در عصر خود بود. به جابر بن حیان بیش از ۶۰۰ اثر علمی نسبت داده شده است که حدود ۲۱۵ کتاب از آنها همچنان موجود است. او با مطالعهٔ طبیعت و مشاهدهٔ فرآیندهای تبدیل مواد، فلسفهٔ علمی خود را پایهگذاری کرد و معتقد بود شیمیدان میتواند با تجربه و آزمایش همانند طبیعت عمل کند و مواد را به شکلهای مختلف تبدیل نماید. از جمله دستاوردهای او در آزمایشگاه، استخراج و ترکیب مواد شیمیایی، شناخت فلزات مانند قلع، آهن، طلا، مس، جیوه و نقره و تهیهٔ انواع اکسیرها بود. آموزههای او تاثیر قابل توجهی بر علم شیمی در قرون بعد داشت و روشهای تجربی او پایهٔ علم شیمی مدرن شد. در منابع تاریخی ذکر شده که جابر شاگرد امام صادق (ع) نیز بوده و بسیاری از آموزههای فلسفی و علمی خود را تحت تأثیر تعلیمات ایشان دریافت کرده است.
جابر بن حیان بیش از ۶۰۰ اثر علمی نوشته است که حدود ۲۱۵ کتاب از آنها باقی مانده است. آثار او شامل کتابهایی در زمینه شیمی، فلسفه، پزشکی و کیمیاگری است و بسیاری از آنها به زبانهای مختلف ترجمه شدهاند.
او انواع اکسیر مفرد و ترکیبی تهیه میکرد و توانست روشهای تقطیر و استخراج مواد شیمیایی را توسعه دهد. همچنین فلزات مختلف مانند قلع، آهن، طلا، مس، جیوه و نقره را بررسی و خواص آنها را توصیف نمود.
جابر بر این باور بود که همانطور که طبیعت اشیاء را به یکدیگر تبدیل میکند، انسان نیز با تجربه و آزمایش میتواند همان کار را انجام دهد. او تأکید داشت که علم باید بر پایه مشاهده و تجربه باشد و نه بر اساس حدس و گمان.
جابر بن حیان با تأسیس روشهای تجربی در شیمی، مسیر علم شیمی مدرن را هموار کرد و تأثیر او بر علم و فلسفه در ایران و جهان تا قرنها بعد ادامه یافت.
