محمد بن زکریای رازی پزشک، شیمیدان و فیلسوف بزرگ ایرانی و کاشف الکل و جوهر گوگرد و ملقب به جالینوس عرب .
محمد بن زکریای رازی پزشک، شیمیدان و فیلسوف بزرگ ایرانی و کاشف الکل و جوهر گوگرد و ملقب به جالینوس عرب .
محمد بن زکریای رازی (۲۵۱–۳۱۳ هجری قمری) از برجستهترین پزشکان، شیمیدانان و فیلسوفان ایرانی در سدههای میانه بود. او را یکی از پایهگذاران علم پزشکی نوین و از چهرههای تأثیرگذار در تاریخ علم جهان میدانند. رازی در شهر ری زاده شد و بیشتر عمر خود را صرف پژوهش و آموزش در زمینههای گوناگون کرد. وی نخست در جوانی به فراگیری موسیقی و فلسفه پرداخت، اما بعدها به طب و کیمیا (شیمی) روی آورد و در این علوم شهرت جهانی یافت. او آثار ماندگاری در زمینههای پزشکی، فلسفه، منطق، شیمی و ریاضیات نگاشت. در علم شیمی، رازی بهعنوان نخستین کسی شناخته میشود که الکل، جوهر گوگرد (اسید سولفوریک) و نفت سفید را کشف کرد و روشهای تقطیر و استخراج مواد شیمیایی را بنیان نهاد. پروفسور «جرج سارتن»، پدر تاریخ علم، رازی را بزرگترین پزشک ایران در قرون وسطی میداند. برخی از محققان از جمله پرویز اذکایی و جوئل کریمر، او را نماد انسانگرایی ایرانی و چهرهای دانستهاند که در قلهٔ خردگرایی و علمدوستی ایستاده است. به پاس خدمات او در داروسازی و پزشکی، در ایران روز پنجم شهریور (۲۷ اوت) به نام روز داروساز و بزرگداشت زکریای رازی نامگذاری شده است.
از برجستهترین آثار رازی میتوان به «الحاوی» در پزشکی، «المنصوری» و «الطب الروحانی» اشاره کرد. کتاب الحاوی دائرةالمعارفی جامع از دانش پزشکی دوران او بود که در قرون وسطی در اروپا ترجمه و مورد استفاده قرار گرفت.
رازی نخستین دانشمندی بود که الکل و اسید سولفوریک را شناسایی کرد و در فرایندهای تقطیر و جداسازی مواد شیمیایی نوآوریهای مهمی ارائه داد. او همچنین ابزارهای شیمیایی متعددی طراحی کرد که بعدها در آزمایشگاههای علمی جهان بهکار رفت.
در فلسفه، رازی پیرو خردگرایی و جستجوی عقلانی حقیقت بود. او در آثارش همواره بر استقلال اندیشه و پرهیز از تعصب تأکید میکرد و بهویژه در رسالههایی چون «فیالطب الروحانی» به رابطهٔ میان جسم و روان پرداخته است.
زکریای رازی با پژوهشهای خود پلی میان علم باستان و علم نوین ساخت. تأثیر او در طب، شیمی و فلسفه چنان گسترده بود که نامش در کنار بزرگترین دانشمندان تاریخ علم جاودانه شده است.
گفته میشود رازی در جوانی به موسیقی و شعر علاقهمند بود و بعدها بهدلیل تجربههای آزمایشگاهی در شیمی، بیناییاش را از دست داد. با این حال تا پایان عمر به تدریس و نگارش ادامه داد.
محمد بن زکریای رازی پزشک، شیمیدان و فیلسوف بزرگ ایرانی و کاشف الکل و جوهر گوگرد و ملقب به جالینوس عرب .
محمد بن زکریای رازی (۲۵۱–۳۱۳ هجری قمری) از برجستهترین پزشکان، شیمیدانان و فیلسوفان ایرانی در سدههای میانه بود. او را یکی از پایهگذاران علم پزشکی نوین و از چهرههای تأثیرگذار در تاریخ علم جهان میدانند. رازی در شهر ری زاده شد و بیشتر عمر خود را صرف پژوهش و آموزش در زمینههای گوناگون کرد. وی نخست در جوانی به فراگیری موسیقی و فلسفه پرداخت، اما بعدها به طب و کیمیا (شیمی) روی آورد و در این علوم شهرت جهانی یافت. او آثار ماندگاری در زمینههای پزشکی، فلسفه، منطق، شیمی و ریاضیات نگاشت. در علم شیمی، رازی بهعنوان نخستین کسی شناخته میشود که الکل، جوهر گوگرد (اسید سولفوریک) و نفت سفید را کشف کرد و روشهای تقطیر و استخراج مواد شیمیایی را بنیان نهاد. پروفسور «جرج سارتن»، پدر تاریخ علم، رازی را بزرگترین پزشک ایران در قرون وسطی میداند. برخی از محققان از جمله پرویز اذکایی و جوئل کریمر، او را نماد انسانگرایی ایرانی و چهرهای دانستهاند که در قلهٔ خردگرایی و علمدوستی ایستاده است. به پاس خدمات او در داروسازی و پزشکی، در ایران روز پنجم شهریور (۲۷ اوت) به نام روز داروساز و بزرگداشت زکریای رازی نامگذاری شده است.
از برجستهترین آثار رازی میتوان به «الحاوی» در پزشکی، «المنصوری» و «الطب الروحانی» اشاره کرد. کتاب الحاوی دائرةالمعارفی جامع از دانش پزشکی دوران او بود که در قرون وسطی در اروپا ترجمه و مورد استفاده قرار گرفت.
رازی نخستین دانشمندی بود که الکل و اسید سولفوریک را شناسایی کرد و در فرایندهای تقطیر و جداسازی مواد شیمیایی نوآوریهای مهمی ارائه داد. او همچنین ابزارهای شیمیایی متعددی طراحی کرد که بعدها در آزمایشگاههای علمی جهان بهکار رفت.
در فلسفه، رازی پیرو خردگرایی و جستجوی عقلانی حقیقت بود. او در آثارش همواره بر استقلال اندیشه و پرهیز از تعصب تأکید میکرد و بهویژه در رسالههایی چون «فیالطب الروحانی» به رابطهٔ میان جسم و روان پرداخته است.
زکریای رازی با پژوهشهای خود پلی میان علم باستان و علم نوین ساخت. تأثیر او در طب، شیمی و فلسفه چنان گسترده بود که نامش در کنار بزرگترین دانشمندان تاریخ علم جاودانه شده است.
گفته میشود رازی در جوانی به موسیقی و شعر علاقهمند بود و بعدها بهدلیل تجربههای آزمایشگاهی در شیمی، بیناییاش را از دست داد. با این حال تا پایان عمر به تدریس و نگارش ادامه داد.
