داریوش بوربور پدر شهرسازی نوین ایران، معمار برجسته، طراح و ایرانشناس و ملقب به پدر شهرسازی نوین .
داریوش بوربور پدر شهرسازی نوین ایران، معمار برجسته، طراح و ایرانشناس و ملقب به پدر شهرسازی نوین .
داریوش بوربور (زاده ۱۳۱۳ هجری شمسی در تهران)، معمار، شهرساز، طراح و پژوهشگر نامدار ایرانی است که به دلیل نقش بنیادینش در پایهگذاری اصول مدرن شهرسازی در کشور، به «پدر شهرسازی نوین ایران» ملقب شده است. او شخصیتی چندوجهی است که هم در دنیای مهندسی و معماری و هم در حوزه ایرانشناسی و تاریخ، چهرهای شناخته شده است. بوربور در ۱۳ سالگی برای تحصیل به انگلستان رفت و پس از اخذ دیپلم از کمبریج و مدارک معماری و شهرسازی از دانشگاه لیورپول، دکترای خود را در رشته معماری مناطق گرم و خشک از دانشگاه ژنو سوئیس دریافت کرد. او پس از بازگشت به ایران، دفتر «مهندسین مشاور بوربور» را تأسیس کرد و سبکی را پدید آورد که منتقدان جهانی آن را «تلاشی برای ایجاد سبک معماری ایرانی قرن بیستم» نامیدند. او علاوه بر طراحی سازههای ماندگار، در ساختار مدیریتی شهرسازی ایران نیز نقشآفرین بود و در تأسیس و تحول «شورای عالی شهرسازی» تأثیر بسزایی داشت. بوربور همچنین بنیانگذار «پژوهشگاه و کتابخانه مطالعات ایرانشناسی» است که نشاندهنده عشق عمیق او به فرهنگ و تاریخ ایران است.
یکی از مشهورترین آثار او طراحی و ساخت بازار بزرگ رضا در مشهد است. نکته شگفتانگیز این پروژه، سرعت و مدیریت اجرایی آن بود؛ این بازار عظیم و پیچیده به دلیل شرایط فورسماژور، تنها در مدت ۱۱ ماه طراحی و ساخته شد که رکوردی کمنظیر در مهندسی محسوب میشود و جایزه ویژهای را در سال ۱۳۵۶ برای او به ارمغان آورد.
منتقدان بزرگ بینالمللی همچون «آنتونی کرافت» و «میشل راگون»، او را از پیشگامان معماری مدرن میدانند که در جستجوی خلق یک سبک مدرن اما بومی و ایرانی بود. او توانست اصول معماری مدرن اروپا را با نیازهای اقلیمی و فرهنگی ایران (بهویژه مناطق گرم و خشک) آشتی دهد.
داریوش بوربور جوایز معتبر بسیاری دریافت کرده است، از جمله جایزه بینالمللی «مرکور طلا» از ایتالیا و انتخاب به عنوان یکی از «پنجاه آرشیتکت برجسته جهان» در همایش بینالمللی بلگراد.
او تنها یک تکنسین نیست؛ بلکه پژوهشگری دقیق است. تأسیس «پژوهشگاه و کتابخانه مطالعات ایرانشناسی» در سال ۱۳۶۱ حاصل تلاشهای او برای حفظ و نشر فرهنگ ایران است. او مقالات و کتب بسیاری در زمینههای تاریخی و فرهنگی تألیف کرده است.
داریوش بوربور پدر شهرسازی نوین ایران، معمار برجسته، طراح و ایرانشناس و ملقب به پدر شهرسازی نوین .
داریوش بوربور (زاده ۱۳۱۳ هجری شمسی در تهران)، معمار، شهرساز، طراح و پژوهشگر نامدار ایرانی است که به دلیل نقش بنیادینش در پایهگذاری اصول مدرن شهرسازی در کشور، به «پدر شهرسازی نوین ایران» ملقب شده است. او شخصیتی چندوجهی است که هم در دنیای مهندسی و معماری و هم در حوزه ایرانشناسی و تاریخ، چهرهای شناخته شده است. بوربور در ۱۳ سالگی برای تحصیل به انگلستان رفت و پس از اخذ دیپلم از کمبریج و مدارک معماری و شهرسازی از دانشگاه لیورپول، دکترای خود را در رشته معماری مناطق گرم و خشک از دانشگاه ژنو سوئیس دریافت کرد. او پس از بازگشت به ایران، دفتر «مهندسین مشاور بوربور» را تأسیس کرد و سبکی را پدید آورد که منتقدان جهانی آن را «تلاشی برای ایجاد سبک معماری ایرانی قرن بیستم» نامیدند. او علاوه بر طراحی سازههای ماندگار، در ساختار مدیریتی شهرسازی ایران نیز نقشآفرین بود و در تأسیس و تحول «شورای عالی شهرسازی» تأثیر بسزایی داشت. بوربور همچنین بنیانگذار «پژوهشگاه و کتابخانه مطالعات ایرانشناسی» است که نشاندهنده عشق عمیق او به فرهنگ و تاریخ ایران است.
یکی از مشهورترین آثار او طراحی و ساخت بازار بزرگ رضا در مشهد است. نکته شگفتانگیز این پروژه، سرعت و مدیریت اجرایی آن بود؛ این بازار عظیم و پیچیده به دلیل شرایط فورسماژور، تنها در مدت ۱۱ ماه طراحی و ساخته شد که رکوردی کمنظیر در مهندسی محسوب میشود و جایزه ویژهای را در سال ۱۳۵۶ برای او به ارمغان آورد.
منتقدان بزرگ بینالمللی همچون «آنتونی کرافت» و «میشل راگون»، او را از پیشگامان معماری مدرن میدانند که در جستجوی خلق یک سبک مدرن اما بومی و ایرانی بود. او توانست اصول معماری مدرن اروپا را با نیازهای اقلیمی و فرهنگی ایران (بهویژه مناطق گرم و خشک) آشتی دهد.
داریوش بوربور جوایز معتبر بسیاری دریافت کرده است، از جمله جایزه بینالمللی «مرکور طلا» از ایتالیا و انتخاب به عنوان یکی از «پنجاه آرشیتکت برجسته جهان» در همایش بینالمللی بلگراد.
او تنها یک تکنسین نیست؛ بلکه پژوهشگری دقیق است. تأسیس «پژوهشگاه و کتابخانه مطالعات ایرانشناسی» در سال ۱۳۶۱ حاصل تلاشهای او برای حفظ و نشر فرهنگ ایران است. او مقالات و کتب بسیاری در زمینههای تاریخی و فرهنگی تألیف کرده است.
