لوریس چکناواریان آهنگساز جهانی، رهبر ارکستر و خالق اپراهای ملی ایران و متخلص به صاحبخانه .
لوریس چکناواریان آهنگساز جهانی، رهبر ارکستر و خالق اپراهای ملی ایران و متخلص به صاحبخانه .
لوریس چکناواریان (زاده ۱۳۱۶ هجری شمسی در بروجرد)، آهنگساز، رهبر ارکستر و نقاش برجسته ایرانی ارمنیتبار است. او یکی از مفاخر موسیقی ایران است که شهرتی جهانی دارد و آثارش پلی میان موسیقی کلاسیک غرب و میراث فرهنگی و اساطیری ایران است. خانواده او از بازماندگان نسلکشی ارمنیان بودند که به ایران پناه آوردند. لوریس نبوغ موسیقی خود را خیلی زود نشان داد و شاید یگانه ایرانی باشد که در ۱۷ سالگی ارکستر سمفونیک تهران را رهبری کرد. او تحصیلات عالی خود را با درجه ممتاز در آکادمی موسیقی وین و سپس دانشگاه میشیگان آمریکا به پایان رساند. چکناواریان بیش از ۷۵ اثر ماندگار شامل سمفونی، اپرا، موسیقی مجلسی و موسیقی فیلم خلق کرده است. عشق او به فرهنگ ایران در آثاری چون «اپرای رستم و سهراب»، «سیمرغ» و «شب عاشورا» موج میزند. او همواره خود را نه یک اقلیت، بلکه «صاحبخانه» و فرزندی عاشق ایران میداند که تنها در خاک وطنش میتواند شاهکار خلق کند.
پدر و مادر لوریس از نسلکشی ارمنیان در سال ۱۹۱۵ جان سالم به در بردند و به ایران گریختند. پدربزرگ او در بروجرد پزشک مخصوص آیتالله بروجردی (مرجع تقلید بزرگ شیعیان) شد. لوریس همواره از این موضوع به عنوان نماد امنیت و همزیستی مسالمتآمیز ادیان در ایران یاد میکند.
او با الهام از ادبیات و مذهب ایران، آثار بزرگی خلق کرده است. «اپرای رستم و سهراب» و «سیمرغ» بر اساس شاهنامه فردوسی، و سمفونی «شب عاشورا» (مکن ای صبح طلوع) نشاندهنده پیوند عمیق او با هویت ایرانی و اسلامی است. او میگوید: «من عاشق ایران هستم و فقط در مملکت خودم میتوانم بهترین آهنگسازیهایم را انجام دهم.»
چکناواریان نگاهی عرفانی به هنر دارد. او در پاسخ به چیستی موسیقی میگوید: «موسیقی زبان خداست، چرا که تنها هنر بینهایت است.»
یکی از مشهورترین جملات او در پاسخ به کسانی است که او را اقلیت میخوانند: «من جزو کسانی هستم که سالها چوب اقلیت خوانده شدن را خوردهام، اما بارها گفتهام و باز هم میگویم: اقلیت نیستم، صاحبخانهام؛ ایران خانه من است.»
لوریس چکناواریان آهنگساز جهانی، رهبر ارکستر و خالق اپراهای ملی ایران و متخلص به صاحبخانه .
لوریس چکناواریان (زاده ۱۳۱۶ هجری شمسی در بروجرد)، آهنگساز، رهبر ارکستر و نقاش برجسته ایرانی ارمنیتبار است. او یکی از مفاخر موسیقی ایران است که شهرتی جهانی دارد و آثارش پلی میان موسیقی کلاسیک غرب و میراث فرهنگی و اساطیری ایران است. خانواده او از بازماندگان نسلکشی ارمنیان بودند که به ایران پناه آوردند. لوریس نبوغ موسیقی خود را خیلی زود نشان داد و شاید یگانه ایرانی باشد که در ۱۷ سالگی ارکستر سمفونیک تهران را رهبری کرد. او تحصیلات عالی خود را با درجه ممتاز در آکادمی موسیقی وین و سپس دانشگاه میشیگان آمریکا به پایان رساند. چکناواریان بیش از ۷۵ اثر ماندگار شامل سمفونی، اپرا، موسیقی مجلسی و موسیقی فیلم خلق کرده است. عشق او به فرهنگ ایران در آثاری چون «اپرای رستم و سهراب»، «سیمرغ» و «شب عاشورا» موج میزند. او همواره خود را نه یک اقلیت، بلکه «صاحبخانه» و فرزندی عاشق ایران میداند که تنها در خاک وطنش میتواند شاهکار خلق کند.
پدر و مادر لوریس از نسلکشی ارمنیان در سال ۱۹۱۵ جان سالم به در بردند و به ایران گریختند. پدربزرگ او در بروجرد پزشک مخصوص آیتالله بروجردی (مرجع تقلید بزرگ شیعیان) شد. لوریس همواره از این موضوع به عنوان نماد امنیت و همزیستی مسالمتآمیز ادیان در ایران یاد میکند.
او با الهام از ادبیات و مذهب ایران، آثار بزرگی خلق کرده است. «اپرای رستم و سهراب» و «سیمرغ» بر اساس شاهنامه فردوسی، و سمفونی «شب عاشورا» (مکن ای صبح طلوع) نشاندهنده پیوند عمیق او با هویت ایرانی و اسلامی است. او میگوید: «من عاشق ایران هستم و فقط در مملکت خودم میتوانم بهترین آهنگسازیهایم را انجام دهم.»
چکناواریان نگاهی عرفانی به هنر دارد. او در پاسخ به چیستی موسیقی میگوید: «موسیقی زبان خداست، چرا که تنها هنر بینهایت است.»
یکی از مشهورترین جملات او در پاسخ به کسانی است که او را اقلیت میخوانند: «من جزو کسانی هستم که سالها چوب اقلیت خوانده شدن را خوردهام، اما بارها گفتهام و باز هم میگویم: اقلیت نیستم، صاحبخانهام؛ ایران خانه من است.»
