حکیم ابوالقاسم منصور بن حسن توسی شاعر حماسهسرای بزرگ ایرانی و سراینده شاهنامه، حماسه ملی ایران و ملقب به حکیم سخن .
حکیم ابوالقاسم منصور بن حسن توسی شاعر حماسهسرای بزرگ ایرانی و سراینده شاهنامه، حماسه ملی ایران و ملقب به حکیم سخن .
ابوالقاسم فردوسی توسی (۳۱۹–۴۰۳ هجری خورشیدی) شاعر بزرگ ایرانی و سرایندهٔ شاهنامه، حماسهٔ ملی ایران است. او از بزرگترین چکامهسرایان پارسیگو و از افتخارات ادبی جهان بهشمار میرود. فردوسی سرودن شاهنامه را در حدود سیسالگی آغاز کرد و در سال ۳۸۴ هجری قمری (۹۹۴ میلادی) به پایان رساند، سه سال پیش از جلوس سلطان محمود غزنوی. وی دهقانزادهای بود و دوران زندگیاش در روزگار سامانیان سپری شد؛ زمانی که زبان و فرهنگ فارسی در دورهای درخشان قرار داشت. شاهنامهٔ فردوسی شامل پنجاه تا شصت هزار بیت است و حاصل بیش از سی سال تلاش پیوستهٔ اوست. این اثر با پیوند دادن فرهنگ ایران پیش از اسلام و پس از اسلام، یکی از بنیادهای هویت ایرانی محسوب میشود و نقش مهمی در حفظ زبان فارسی دارد. فردوسی خرد را سرچشمه و سرمایهٔ همهٔ خوبیها میدانست و در اندیشهاش، عقل و دانش راه رستگاری انساناند. او همچنین در حکمت و فلسفه دستی داشته و تأثیر قابل توجهی در هنر سخنوری و ادبیات فارسی گذاشته است.
شاهنامهٔ فردوسی بزرگترین اثر اوست و شامل پنجاه تا شصت هزار بیت میباشد که فرهنگ و تاریخ ایران پیش از اسلام و پس از اسلام را روایت میکند. این اثر شاهکار حماسهسرایی و زبان فارسی محسوب میشود.
فردوسی خرد را سرچشمه و سرمایهٔ همهٔ خوبیها میدانست و عقل و دانش را راه رستگاری انسان میدانست. او در هنر سخنوری و حکمت نیز دستی داشته و پیرو سنتهای ادبی گذشته بود.
فردوسی با شاهنامه خود، نه تنها زبان فارسی را حفظ کرد بلکه هویت ملی ایرانیان را نیز تقویت نمود. آثار او الهامبخش شاعران و نویسندگان بعدی بوده و در جهان نیز شناخته شده است.
فردوسی حدود سی سال برای سرودن شاهنامه تلاش کرد. وی دهقانزاده بود و در روزگار سامانیان زندگی میکرد، دورهای که زبان و فرهنگ فارسی فرصت شکوفایی داشت.
حکیم ابوالقاسم منصور بن حسن توسی شاعر حماسهسرای بزرگ ایرانی و سراینده شاهنامه، حماسه ملی ایران و ملقب به حکیم سخن .
ابوالقاسم فردوسی توسی (۳۱۹–۴۰۳ هجری خورشیدی) شاعر بزرگ ایرانی و سرایندهٔ شاهنامه، حماسهٔ ملی ایران است. او از بزرگترین چکامهسرایان پارسیگو و از افتخارات ادبی جهان بهشمار میرود. فردوسی سرودن شاهنامه را در حدود سیسالگی آغاز کرد و در سال ۳۸۴ هجری قمری (۹۹۴ میلادی) به پایان رساند، سه سال پیش از جلوس سلطان محمود غزنوی. وی دهقانزادهای بود و دوران زندگیاش در روزگار سامانیان سپری شد؛ زمانی که زبان و فرهنگ فارسی در دورهای درخشان قرار داشت. شاهنامهٔ فردوسی شامل پنجاه تا شصت هزار بیت است و حاصل بیش از سی سال تلاش پیوستهٔ اوست. این اثر با پیوند دادن فرهنگ ایران پیش از اسلام و پس از اسلام، یکی از بنیادهای هویت ایرانی محسوب میشود و نقش مهمی در حفظ زبان فارسی دارد. فردوسی خرد را سرچشمه و سرمایهٔ همهٔ خوبیها میدانست و در اندیشهاش، عقل و دانش راه رستگاری انساناند. او همچنین در حکمت و فلسفه دستی داشته و تأثیر قابل توجهی در هنر سخنوری و ادبیات فارسی گذاشته است.
شاهنامهٔ فردوسی بزرگترین اثر اوست و شامل پنجاه تا شصت هزار بیت میباشد که فرهنگ و تاریخ ایران پیش از اسلام و پس از اسلام را روایت میکند. این اثر شاهکار حماسهسرایی و زبان فارسی محسوب میشود.
فردوسی خرد را سرچشمه و سرمایهٔ همهٔ خوبیها میدانست و عقل و دانش را راه رستگاری انسان میدانست. او در هنر سخنوری و حکمت نیز دستی داشته و پیرو سنتهای ادبی گذشته بود.
فردوسی با شاهنامه خود، نه تنها زبان فارسی را حفظ کرد بلکه هویت ملی ایرانیان را نیز تقویت نمود. آثار او الهامبخش شاعران و نویسندگان بعدی بوده و در جهان نیز شناخته شده است.
فردوسی حدود سی سال برای سرودن شاهنامه تلاش کرد. وی دهقانزاده بود و در روزگار سامانیان زندگی میکرد، دورهای که زبان و فرهنگ فارسی فرصت شکوفایی داشت.
